“Τίποτα!”, “Δεν ξέρω…”, “θέλω να γίνω παιδί!”
Θα μπορούσε να είναι η απάντηση που θα σας ξαφνιάσει.
Είναι όμως η πιο συχνή ερώτηση προς ένα παιδί και η πιο σκληρή. Μην ξαφνιάζεστε που δεν μπορεί να απαντήσει.
Αν δεν σας απαντά πραγματικά δεν ξέρει την απάντηση ή αν απαντήσει ξέρει απλά ΤΩΡΑ τι θέλει. Αύριο ίσως θέλει κάτι άλλο. Τι πειράζει;! Έτσι πλέον δεν είναι διαμορφωμένος ο επαγγελματικός μας βίος;;;
Συχνά πυκνά δεν καλούμαστε να αλλάξουμε επαγγελματικό προσανατολισμό; Κάποιοι αλλάζουμε επάγγελμα, άλλοι αλλάζουν πόλη, άλλοι χώρα , ο καθένας επιλέγει το καλύτερο με τις προτεραιότητες του. Γιατί όμως ως ενήλικες αυτές οι αλλαγές είναι αποδεκτές και δεν αποδεχόμαστε τις διαφορετικές απαντήσεις των παιδιών στο τι θα γίνουν όταν μεγαλώσουν;
[quote ]Η απάντηση τους εξαρτάται κάθε φορά από τις δικές τους προτεραιότητες, που είναι πιο “γνήσιες”, βασίζεται στα “θέλω”, στα ενδιαφέροντα τους.[/quote]
Η ερώτησή λοιπόν από μόνη της είναι παγίδα και για τα δυο μέρη. Το θέλω του παιδιού ίσως να σας απογοητεύσει, να μην ανταποκρίνεται στις προσδοκίες σας ως γονιός, ούτε όμως στην πραγματικότητα που υπάρχει γύρω σας. Σκεφτείτε όμως θα θέλατε το παιδί σας , που μόνο για το καλό του νοιάζεστε, να επιλέξει κάτι που θα το καταπιέζει, θα περνά άσχημα και θα το πνίγει κάθε μέρα, 8 ώρες κάθε μέρα για όλα του τα χρόνια; Σίγουρα όχι.
Χρέος μας ως γονείς είναι να αναγνωρίσουμε και να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να αξιοποιήσουν τα ενδιαφέροντα τους. Είναι αδικία 12 ολόκληρα χρόνια , τα μαθητικά χρόνια, να στοιχειώνονται γύρω από μια ερώτηση “Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;” .
[quote ]“Και αν δεν μου αρέσει; – Τι θα κάνω ;”[/quote]
Αν δεν μπορείτε να απαντήσετε στην αντερώτηση τους, μην κάνετε καθόλου την αρχική ερώτηση. Δώστε μόνο προσοχή σε αυτό που τα ενδιαφέρει. Δείξετε τόσο ενδιαφέρον όσο δίνεται και στα μαθήματα τους, και ενθαρρύνετε τα συνεχώς!
Αυτός θα είναι και ο τρόπος που θα εκτονώνονται όταν ως ενήλικες θα αναγκαστούν να αλλάζουν επάγγελμα !
Τι σημαίνει κοινωνική χρήση της γλώσσας;
Έχετε καλέσει στο σπίτι σας για φαγητό φίλους, συναδέλφους. Όλα τα έχετε ρυθμίσει όπως πρέπει και όλα φαίνονται να λειτουργούν όπως τα θέλετε. Το παιδί σας βλέπει έναν από τους καλεσμένους να παίρνει ένα γλυκό στα χέρια του και του λέει: “θα παχύνεις κι άλλο!”
Είναι από τις στιγμές που κοκκινίζετε, ντρέπεστε , που εύχεστε να υπήρχε αυτό το κουμπάκι το delete να διαγράψετε από τα αυτιά όλων ότι ακούστηκε. Όμως δεν υπάρχει!
Θυμώνετε γιατί θεωρείτε ότι όλοι θα σκέφτονται τι αγωγή έχετε δώσει στο παιδί σας, ή ότι μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι δικό σας σχόλιο που μετέφερε απλά το παιδί. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το παιδί δεν θα ήθελε να κάνει κακό. Σίγουρα δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό σας ότι μπορεί το παιδί να μην γνωρίζει πως να χειριστεί τις κατάλληλες λέξεις στις αντίστοιχες κοινωνικές περιστάσεις, δηλαδή την κοινωνική χρήση της γλώσσας .
Αλλά και εμείς ως ενήλικες μπορούμε να έχουμε έναν ξεκάθαρο λόγο, με πολύπλοκες προτάσεις, σωστή γραμματική, αλλά ακόμα και έτσι να έχουμε πρόβλημα στην επικοινωνία. Γιατί ;…πολύ απλά δεν γνωρίζουμε τους κανόνες της κοινωνικής χρήσης της γλώσσας, την πραγματολογία.
[quote ]Πώς εννοούμε περισσότερα από αυτά που λέμε; Πώς ως συνομιλητές, αντιλαμβανόμαστε αυτά που υπονοούνται; Ποιες είναι οι ερμηνείες που προκύπτουν όταν παραβιάζονται τα αξιώματα της συνομιλίας;[/quote]
Ποια είναι τα Αξιώματα Συνομιλίας;
Κάθε παράβαση από τα ακόλουθα αξιώματα συνομιλίας κατά Grice οδηγούν σε επικοινωνιακά ολισθήματα, παρεξηγήσεις, παρερμηνείες :
- Ποσότητας (maxim of quantity): Πείτε ούτε περισσότερα ούτε λιγότερα από όσα απαιτεί το θέμα.
- Συνάφειας (maxim of relation): Να είστε συναφείς με το θέμα της συνομιλίας
- Τρόπου (maxim of manner): Να είστε σύντομοι και μεθοδικοί, αποφεύγοντας την αμφισημία και την ασάφεια.
- Ποιότητας (maxim of quality): Μην ψεύδεστε. Μην ισχυρίζεστε πράγματα που δεν μπορείτε να τα υποστηρίξετε.
Συνοψίζοντας τα παραπάνω η Πραγματολογία καταλήγει σε τρεις βασικούς επικοινωνιακούς κανόνες , οι οποίοι καθορίζουν πως :
Χρησιμοποιούμε την γλώσσα με διαφορετικούς σκοπούς:
- χαιρετισμό
- πληροφόρηση
- αίτηση, απαίτηση
- υπόσχεση
- ζήτηση
Αλλάζουμε την γλώσσα σύμφωνα με τις επικοινωνιακές ανάγκες και τον δέκτη
- μιλάμε διαφορετικά σε ένα παιδί από ότι έναν ενήλικα
- δίνουμε πρόσθετες πληροφορίες στον δέκτη αν το θέμα του είναι άγνωστο, για να είναι πιο οικείο
- μιλάμε διαφορετικά μπροστά σε ένα ακροατήριο, στη δουλειά από το σπίτι ή τους φίλους μας
Ακολουθούμε κανόνες για τις συζητήσεις μας, την αφήγηση
- μιλάμε με την σειρά μας σε μια συζήτηση
- εισάγουμε το θέμα συζήτησης
- παραμένουμε στο θέμα συζήτησης
- επαναδιατυπώνουμε κάτι που δεν έγινε κατανοητό
- χρησιμοποιούμε λεκτική και μη λεκτική επικοινωνία (ομιλία, στάση σώματος, κινήσεις χεριών κα)
- διατηρούμε την σωστή απόσταση από τον συνομιλητή μας
- ξέρουμε να χρησιμοποιήσουμε σωστά τις εκφράσεις του προσώπου και την βλεμματική επαφή
Οι κανόνες μπορεί να διαφέρουν διαπολιτισμικά αλλά θα πρέπει να είναι σαφείς ανάμεσα στα άτομα που προσπαθούν να επικοινωνήσουν.
Ένα άτομο (ενήλικας ή παιδί) με πρόβλημα στην πραγματολογία του:
- λέει ακατάλληλα ή άσχετα πράγματα κατά τη διάρκεια των συνομιλιών
- λέει ιστορίες με αποδιοργανωμένο τρόπο
- έχει μικρή ποικιλία στη χρήση της γλώσσας
Δεν είναι ασυνήθιστο τα παιδιά να έχουν προβλήματα επικοινωνίας σε κάποιες περιπτώσεις. 
Ωστόσο, εάν τα προβλήματα στην χρήση της κοινωνικής γλώσσας συμβαίνουν συχνά και φαίνονται ακατάλληλα για την ηλικία του παιδιού, ίσως υπάρχει πραγματολογική διαταραχή.
[quote ]Οι διαταραχές στην επικοινωνία συχνά συνυπάρχουν με άλλα γλωσσικά προβλήματα, όπως την ανάπτυξη λεξιλογίου ή τη γραμματική. Τα άτομα επίσης που ανήκουν στο φάσμα του αυτισμού έχουν πραγματολογικά προβλήματα.[/quote]
[quote ]Τα προβλήματα στην πραγματολογία μπορούν να μειώσουν την κοινωνική συμμετοχή και το κοινωνικό περιβάλλον να αποκλείει ταυτόχρονα τα άτομα με πραγματολογική διαταραχή. [/quote]
Η μάθηση είναι αποτέλεσμα μια πολύπλοκης, σύνθετης γνωστικής διαδικασίας που περιλαμβάνει τις συντονισμένες λειτουργίες του κεντρικού νευρικού συστήματος, του αισθητηριακού συστήματος, του ψυχο-κινητικού συστήματος, των οργανικών δομικών αλλαγών των εγκεφαλικών κυττάρων.
Όπως καταλαβαίνετε είναι τόσο πολύπλοκη ώστε να μην εμφανίζεται ξαφνικά όποτε αποφασίσουμε εμείς, (ειδικά λίγες ημέρες πριν τις εξετάσεις!) όσο εντατικά και αν διαβάζει το παιδί σας ή εσείς, ούτε παρουσιάζεται δια μαγείας. Χρειάζεται σωστή οργάνωση τόσο του χρόνου όσο και του υλικού που πρέπει να διαβαστεί.
- Ξεκινήστε τον προγραμματισμό νωρίς, (ειδικά αν πλησιάζουν εξετάσεις, ξεκινήστε μήνες πριν) και αφήστε λίγο ελεύθερο χρόνο κάθε μέρα . Πέντε ώρες σε διάστημα δύο εβδομάδων είναι αποτελεσματικότερες από τις ίδιες πέντε ώρες σε μια ημέρα. Να θυμάστε ότι το ζητούμενο στην μάθηση είναι η ποιότητα και όχι η ποσότητα.
- Ελέγξτε τις πληροφορίες από κάθε μάθημα, αλλά όχι αμέσως μετά την τάξη. Κάνετε πρώτα ένα διάλειμμα και προσπαθήστε να ¨αναχαιτίσετε” τις πρόσφατες πληροφορίες τις επόμενες ημέρες που ακολουθούν.
- Αφού ελέγξετε τις πληροφορίες από τα πιο πρόσφατα μαθήματά σας, φροντίστε να επιστρέψετε και να μελετήσετε τις παλιότερες σημαντικές πληροφορίες για να τις κρατήσετε “φρέσκες”. Οργανώστε και κρατήστε τις σημειώσεις σας ανά μάθημα ώστε να ανατρέχετε εύκολα σε αυτές.
- Όταν διαβάζετε βεβαιωθείτε ότι χρησιμοποιείται αποτελεσματικούς τρόπους μάθησης και δεν κάνετε ανάγνωση απλά το μάθημα. Κάνετε σημειώσεις, σχεδιαγράμματα, συνδέστε τις νέες πληροφορίες με παλαιότερες, κάνετε ερωτήσεις, φτιάξετε ποιήματα, συνδέστε τις νέες πληροφορίες με προσωπικά σας βιώματα, χρησιμοποιείστε με αστείο τρόπο οτιδήποτε νέο μαθαίνετε.
- Μπορεί να είναι απογοητευτικό να ανακαλύπτετε ότι ξεχνάτε μέρος από αυτά που έχετε διδαχθεί περνώντας οι ημέρες αλλά αυτό μπορεί να λειτουργήσει και θετικά. Είναι αυτό το στοιχείο που θα σας αναγκάσει να “αναχαιτίσετε τις χαμένες πληροφορίες” από την μνήμη σας.
- Δημιουργείστε μικρά διαστήματα ανάπαυσης ανάμεσα στο διάβασμα και προχωρήστε σταθερά.
[quote ]
το κλειδί της επιτυχίας είστε εσείς
να είστε ρεαλιστές…
[/quote]
Πηγή Άρθρου: Αναστασοπούλου Χαρά
Πηγή πολυμέσων : www.pixabay.com
Ο ρόλος του γονιού δεν διδάσκεται. Ούτε αναλαμβάνουμε τον ρόλο μας με εγχειρίδιο χρήσης ή πρωτόκολλό δράσης. Ως γονείς το μόνο που θέλουμε για τα παιδιά μας είναι το καλό τους. Απλά γονείς είμαστε, που όμως … λάθη κάνουμε!!!
Όλες μας οι αποφάσεις και οι αντιδράσεις βασίζονται στο τι πιστεύουμε ότι θα ήταν το καλύτερο για αυτά. Σε αυτό το σημείο κρύβεται και ο μεγαλύτερος κίνδυνος που μπορεί τελικά να μας απομακρύνει από τον αρχικό μας στόχο, το καλό.
Όταν κάνουμε σημαία μας “εγώ ξέρω το καλό σου…” τότε μάλλον προκαλούμε τα παιδιά να βγάλουν τον χειρότερο εαυτό τους. Είναι σχεδόν αδύνατο να μας ακούσουν και να ακολουθήσουν απλά τις οδηγίες μας . Όσο απίστευτο και αν μας φαίνεται ηχούν περισσότερο με στρατιωτικά παραγγέλματα παρά για κάτι που κρύβει τρυφερότητα και αγάπη. Αποτέλεσμα είναι να προκαλούμε τις αντικοινωνικές συμπεριφορές των παιδιών μας.
Και ναι κάνουμε αντικοινωνικά τα παιδιά μας !!!
Για το “καλό τους” πέφτουμε δυστυχώς σε παγίδες:
1: δεν βάζουμε όρια.
Αντί να κάνουμε ξεκάθαρα τα όρια μας και το τι επιτρέπουμε και τι όχι από τις συμπεριφορές τους, προκαλούμε την εγωιστική, εγωκεντρική συμπεριφορά τους, ή να φαίνονται μαλθακά, άπληστα, ή αδιάφορα. Μπορεί να νομίζουμε ότι τα όρια είναι ¨κακά” ή ότι περιορίζουν την ελεύθερη έκφραση των παιδιών, όμως αν δεν προσδιορίσουμε τι είναι αποδεκτό και τι μη αποδεκτό στα παιδιά, κινδυνεύουν αν μπλέξουν σε μη επιθυμητές καταστάσεις λόγω της άγνοιας τους.
2: δεν θέτουμε συνέπειες.
Αποτυγχάνουμε να δώσουμε στο παιδί κάποια ουσιαστική συνέπεια (και όχι τιμωρία!) για αυτές τις κακές συνήθειες και συμπεριφορές που παρουσιάζει.
Θεωρούμε πολλές φορές ότι θα είναι βλαβερό να επωμιστεί τις συνέπειες, αλλά είναι στην πραγματικότητα είναι πιο επιζήμιο να μην τις αναλαμβάνει καθόλου. Στερούμε το παιδί από την ευκαιρία να μάθει από τα λάθη του και να διορθώσει τη συμπεριφορά του.
Σε συνδυασμό με την έλλειψη ορίων, η απουσία των συνεπειών οδηγούμε το παιδί να μεγαλώσει χωρίς την αίσθηση του σωστού και του λάθους, ή να αισθανθεί τύψεις για το ότι συμπεριφέρθηκε άσχημα.
3: σβήνουμε τις ακατάλληλες αντιδράσεις.
Αρκετά συχνά μειώνουμε ή βρίσκουμε “χαριτωμένα” κάποια περιστατικά ενοχλητικής, εγωιστικής, παρορμητικής, καταστροφικής, σκληρής ή ανόητης συμπεριφοράς του παιδιού.
[quote ]Αρνούμαστε να δεχτούμε ότι τα παιδιά μας μπορεί να συμπεριφέρονται άσχημα[/quote] Θα πρέπει να σταματήσουμε να τα εξιδανικεύουμε και να δούμε ότι τα αγγελούδια μας είναι ικανά να συμπεριφέρονται άσχημα, και είναι δουλειά μας είναι να τα καθοδηγήσουμε σωστά. Εάν ως γονείς παραμείνουμε σε αυτήν την κατάσταση άρνησης, τότε το μόνο που κάνουμε είναι να στερούμε στα παιδιά αυτή την καθοδήγηση που χρειάζονται.
4: δεν μεταφέρουμε αξίες.
Η αλήθεια είναι ότι “επιβαρυνόμαστε” ως γονείς να μάθουμε στα παιδιά μας το ήθος, την ηθική, τη συμπόνια, την ενσυναίσθηση, την καλοσύνη ακόμα και την αυτοπειθαρχία.
Ζούμε όμως σε έναν σχετικά ηθικά κόσμο. Όταν αδυνατούμε να διδάξουμε τα παιδιά μας να είναι καλοί άνθρωποι και να κάνουν το σωστό, όχι γιατί δεν ξέρουμε ή δεν θέλουμε, αλλά γιατί χανόμαστε εύκολα μέσα στην σχετικότητα του κόσμου μας, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να επιτρέψουμε να επηρεάζονται από τους συνομηλίκους τους, τα μέσα ενημέρωσης το διαδίκτυο.
5: παρέχουμε ακατάλληλη “προστασία”.
Προσπαθούμε να προστατέψουμε το παιδί μας από τυχόν συνέπειες της “αθώας” ή σοβαρής κακής συμπεριφοράς του, όπως ψέματα, εξαπάτηση, κλοπή, εκφοβισμό, να πληγώνει τα ζώα ή κάνει κακό σε άλλους ανθρώπους, θεωρώντας ότι απλά του δίνουμε μια ακόμα ευκαιρία να μην το επαναλάβει.
Όταν «προστατεύουμε» το παιδί με αυτόν τον τρόπο, στην πραγματικότητα, το εγκαταλείπουμε. Τα παιδιά συνεχώς μαθαίνουν και μεγαλώνουν γρήγορα και εμείς ενισχύουμε το μήνυμα ότι δεν χρειάζεται να εξετάσει ποτέ τις συνέπειες της συμπεριφοράς τους προς σε άλλους. Ο χαρακτήρας τους εξελίσσεται τόσο γρήγορα είτε θετικά είτε αρνητικά!
6:Δεν υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης.
Στην προσπάθεια να οικοδομήσουμε την αυτοεκτίμηση του παιδιού αναφέρουμε συχνά πυκνά πόσο «καλύτερο» είναι από όλους τους άλλους, πόσο αξίζει περισσότερο από όλους τους άλλους. Προσοχή, γιατί η συνεχής κολακεία θα δημιουργήσει ένα παιδί εγωκεντρικό και ιδέες μεγαλομανίας.
[quote ]Ο καλός αυτοσεβασμός κάνει ένα παιδί με σιγουριά, η κολακεία κάνει έναν ενήλικα μεγαλομανή.[/quote]
Οι παραπάνω παγίδες μας οδηγούν να μεγαλώσει το παιδί μας πιστεύοντας ότι είναι ανώτερο από όλους τους άλλους, να έχει πολύ μικρό ενδιαφέρον ή ενσυναίσθηση για οποιονδήποτε άλλον και να είναι εξαιρετικά στραμμένο μόνο γύρω από τον εαυτό του. Αργότερα ως ενήλικα δεν θα σέβεται τους κανόνες και θα νιώθει ότι θα πρέπει οι άλλοι να είναι σε θέση να κάνουν ό, τι θέλει, όποτε θέλει, προκειμένου να αποκτήσει ό, τι θέλει, χωρίς καμία συνέπεια.
[quote ]
Αν έχετε συναντήσει έστω και έναν άνθρωπο στην ζωή σας με τα παραπάνω χαρακτηριστικά, γνωρίζετε το γιατί… μάλλον οι γονείς του είχαν πέσει στις παραπάνω παγίδες.
[/quote]
Πηγή άρθρου: Αναστασοπούλου Χαρά
Οι διαταραχές κατάποσης επηρεάζουν εκατομμύρια ενήλικων και μεγάλο αριθμό παιδιών, με μια αναλογία 1/20 άτομα. Βέβαια για μια διαταραχή που είναι τόσο διαδεδομένη, υπάρχει έλλειψη ενημέρωσης.
Πριν ακόμα τα παιδιά μιλήσουν, ήδη είναι έτοιμα τα εγκεφαλικά κέντρα τους για την γλώσσα. Η παρέμβαση μας μικρή αλλά ουσιώδης αν γίνει στην αρχή παρέχοντας στο μωρό μας πολλαπλά κατανοητά ερεθίσματα ώστε να έχει όλα τα εφόδια που θα χρειαστεί. «χτίζουμε» τις γλωσσικές ικανότητες του μωρού μας με: